सांज ..

ढळला सुर्य तो कणखर वृत्तीचा ..
आकाशाशी एकरूप झाला डोंगर माझ्या दुःखाचा ..

आशा ही मावळली , निराशा ही मावळली ..

सांज वेळ ही जणू माझ्यासाठी अवतरली ..

मला साद घालू लागली ..
ढळणाऱ्या सूर्या खाली मला निजवू लागली ..

" आज बाई तू सोड चिंता सारी ..
   मोकळा श्वास घे देवाच्या दारी .."
सांगू लागली ..

कणखर किती तो सुर्य तरीही ढळतो. 
मग का बर आपण दुःखापुढे नतमस्तक होतो .
मला विचारू लागली ..
दुर्गा मते