माणूस म्हणून जगताना ...

माणूस म्हणून जगताना ,

किती भोगाव्या लागतात मरण यातना ...

पांघरावे लागतात ,

वेगवेगळे रूप ,

तरच येते जगण्याला हुरूप ...

कधी कधी मातीचा ओलावा ,

व्हावं लागतं ,

कधी कधी दगडाची कठोरता ,

व्हावं लागतं ...

कधी कधी रातराणीचा सुगंध ही ,

व्हावं लागतं ...

तरच जीवन हे उजळून निघत ...

माणूस म्हणून जगताना ,

खाच खळग्यांशी मैत्री करावी लागते ,

वेदना ही हसून झेलावी लागते ...

उरातील माया कधी कधी ,

आटवावी ही लागते ...

तरच जीवन हे बहरते ...

सुख हे जीवनी अंकुरते ...