अबोल्याणे प्रेम वाढले

वेदनेला फुंकर असावी ,
पहाट ती आता लवकर व्हावी ,
दुरावा मावळावा ,
पुन्हा प्रेम ऋतु बरसावा ....

वेदना माझी त्यालाच ठाऊक ,

ऐकुन दुःख किती व्हायचा भाऊक ,

सोनेरी किरण त्याच्या माझ्या प्रेमाची लुप्त झाली ,

पहाट ही ती आता ओसरली ,

रोज तो माझ्या मनाचा मी त्याच्या मनाचा ,

ठाव घेत असतो...

न बोलूनही  हितगुज करत असतो ...

अबोल्या ने प्रेम अजुनही वाढले ,
पूर्वी फक्त सहवासात होतो ,
आता एकमेकांच्या मनात आहोत ,
जाणून ही अजाण राहिलो ....