मनाची पेटलेली चीता काही वीझेना ..

बेईमान झाल्या ह्या भावना ,

दखल त्यांची घेता येईना ,

आसवे वाऱ्यावर पडली ,

जिवांपणीच चीता मनाची पेटली ,

ती विझवायला ही कोणी येईना ....

हुंदके उरात दाटले ,

सभोवतालचे माणसेही बेईमान झाले ,

वाऱ्यावर पडलेली आसवे ही कोणी झेलेना ,

हुंदक्यांचा आवाज ही कोणी ऐकेना ,

पेटलेल्या मनाची चीता काही केल्या विझेना ...

तलाव नयनांचे आटले ,

मी एकांताचे शिखर गाठले ,

मनाची पेटलेली चीता मी विझवू शकत नाही ,

पण ती चीता विझवण्याचा अधिकार सोडणार नाही ..

ही केवळ एक काल्पनिक रचना आहे . मी जर कधी चुकून रडले ना तर माझे बाबा माझ्या चेहऱ्यावर हसू येईपर्यंत मला विचारतात काय झालं का रडतेस .

आणि एकांतात मी राहूच शकत नाही . कारण माझ्या घरी एवढी चिल्लर पार्टी असते त्यांच्यात मी पण मिसळून जाते . एकटी राहण्याची मला सवयच नाही ..

जिथे जाईल तिथे त्यांची होईल ओळख पाळख काही लागत नाही मला त्यामुळेच सर्वांना आवडते ..