फुलच झाले काटे ...

का आठवतात मला दिवस पूर्वीचे ..

फुलच काटे बनुन मनात रूतलेले ..

छंद त्याचा माझा एक , देह ही एक ,

मन ही एक , श्वास हि एक ..

तरीही दुराव्याने का उघडले दरवाजे अनेक ..

डोळ्यात त्याच्या पाहता हरवून मी जायचे ..

त्याचे नाव जरी ऐकले तरी , ओठांवर स्मित यायचे ..

तरीही रोपटे अनोखे का गेले होरपळून ..

छबी त्याची अजुनही बसलीय मनात रुतून. 

आठवण त्याची येता मन येई गहिवरून ..

आसवे ही येतात हंबरून

जेव्हा आठवण येते मनातून ..

सांगतात मला हर क्षण ..

तो गेलाय निघून आयुष्यातून ..
दे वाट त्याला निघण्यास मनातून ..

तू ही , हो बेदखल त्याच्या जीवनातून ..
दुर्गा मते